Dyskurs wokół klimatu bardzo się ostatnio zmienił i nie przestaje ewoluować. Inwestorzy domagają się ujawniania informacji klimatycznych, banki centralne współpracują ze sobą w celu „ekologizacji systemu finansowego”, a zarówno pracownicy, jak i klienci stają się coraz bardziej wymagający w swoich oczekiwaniach w tym zakresie. Potrzeba zarządzania ryzykiem klimatycznym i wspierania uporządkowanej transformacji w kierunku niskoemisyjnej i odpornej gospodarki nie jest już kwestią sumienia, ale imperatywem strategicznym i finansowym.
131£mld
Zarówno w przypadku organizacji publicznych, jak i komercyjnych, konkretne bodźce i motywacje do działania wynikają z wielu różnych względów, w tym prawych, regulacyjnych czy finansowych, z obawy przed odpowiedzialnością, konieczności zapewnienia odporności aktywów i infrastruktury; odpowiedzialności korporacyjnej; oraz wpływu na reputację.
TCFD jest dobrowolną inicjatywą w zakresie ujawniania informacji na temat zmian klimatu, do której do lutego 2020 r. przystąpiło ponad 1000 firm o wartości rynkowej przekraczającej 12 bln USD. W niezbyt odległej przyszłości prawdopodobnie sprawozdawczość zgodna z TCFD stanie się obowiązkowym wymogiem dla dużych firm w niektórych częściach świata. Ramy tej sprawozdawczości, w których opracowaniu uczestniczył Willis Towers Watson, opierają się na czterech głównych obszarach (ład korporacyjny; strategia; zarządzanie ryzykiem; oraz wskaźniki i cele) i pomagają organizacjom w przejrzystym pokazaniu inwestorom, jaki wpływ będą na nie miały zmiany klimatyczne.
Celem jest sprostanie rosnącym wymaganiom inwestorów w zakresie przejrzystości w odniesieniu do zagrożeń klimatycznych i zachęcenie organizacji do budowania długofalowej odporności swoich strategii i procesów.
Odzwierciedlając tę rozpiętość bodźców, również wachlarz rodzajów ryzyka związanego z klimatem jest naprawdę wielowymiarowy. Potencjalne konsekwencje wahają się od skutków fizycznych i ekonomicznych po ryzyko związane z konsekwencjami prawnymi i wynikające z tempa przechodzenia na gospodarkę niskoemisyjną.
Zagrożenia klimatyczne wywołują skutki na poziomie makro i mikro
Aby skutecznie reagować, organizacje będą musiały dostosować swoje zarządzanie ryzykiem klimatycznym w następujących obszarach:
- Ocena i kwantyfikacja krótko- i długoterminowa
- Planowanie transformacji i odporności
- Sprawozdawczość finansowa i przejrzystość
- Strategia inwestycyjna i jej realizacja
- Zarządzanie kapitałem
- Zabezpieczanie i przenoszenie ryzyka
- Zdrowie/demografia
- Kapitał ludzki: talenty, wynagrodzenia i dostosowanie kultury; odpowiedzialność kierownictwa średniego szczebla; zarządzanie emeryturami; ład korporacyjny.
Często na przeszkodzie odpowiedniej mobilizacji i nadaniu właściwego priorytetu inwestycjom publicznym i prywatnym w projekty infrastrukturalne i rozwojowe staje brak solidnych i spójnych metod oceny finansowych skutków fizycznych zagrożeń dla klimatu. W obliczu rosnącej międzynarodowej woli politycznej i społecznej w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatu oraz przyszłych prognoz dotyczących wydatków na infrastrukturę, w tym przewidywanych ze źródeł prywatnych, stanowi to potencjalnie poważną przeszkodę dla przyszłej odporności i celów fiskalnych.
Światowe Forum Ekonomiczne i Willis Towers Watson stają na czele globalnej, wielobranżowej koalicji na rzecz włączenia ryzyka klimatycznego do procesu podejmowania decyzji inwestycyjnych, zainaugurowanej formalnie na Szczycie Klimatycznym ONZ we wrześniu 2019 r. Zadaniem Koalicji jest promowanie praktycznych rozwiązań, które przyczyniają się do zaradzenia niedoskonałościom rynku wynikającym z obecnej globalnej błędnej wyceny fizycznych zagrożeń klimatycznych w procesie podejmowania decyzji inwestycyjnych. Do Koalicji przystąpiło dotychczas prawie 100 organizacji, w tym wiele wiodących światowych instytucji finansowych.